Enter Shikari (28 maart 2019)

Enter Shikari gaat op tour en neemt mee… Wat lokaal talent, een paar landgenoten en vooral een overvolle setlist. Op 28 maart strijkt de band neer in 013 voor zijn ‘Stop the Clocks’ tour, die alweer een paar maanden bezig is. Heeft de band nog genoeg energie over om een bijna volledig gevulde 013 te laten springen? Spoiler: ja!

Stop de klokken, come and join the party, word je al nerveus? Okay, dat waren wel weer genoeg referenties, het is in ieder geval tijd voor Enter Shikari. De gewoonlijke lokroep vanuit het publiek (“And still we will be here, standing like statues”, van het nummer ‘Solidarity’) is ditmaal vervangen door de instrumentele openingstrack van meest recente album ‘The Spark’. Deze vloeit naadloos door in ‘The Sights’ en er wordt vanaf dit begin volop meegezongen en gesprongen. Kortom, de startblokken liggen meteen ver achter ons. Frontman Rou Reynolds is al bijzonder snel met zijn microfoonstand aan het slepen en zijn gewoonlijke strakke moves aan het laten zien. De vrolijke chaos, die een Shikari show altijd met zich meebrengt, is weer in volle gang. Een goed deel van de zaal is in een moshpit veranderd, de gebruikelijke klapjes bij ‘Sorry You’re Not a Winner’ overstemmen de muziek en de band geniet zichtbaar van het publiek, als ze niet zelf druk bezig zijn met een toffe show neerzetten.

 

Voor meer foto’s en de complete review check de website van Rockmuzine.

Wolfmother + Paceshifters (26 juli 2018)

Wolfmother en Paceshifters zijn geen onbekende bands voor mij. Het is muziek die ik al jaren lang luister, dus ik keek er erg naar uit om deze twee bands te fotograferen in mijn favoriete zaal, de 013. De foto’s zijn geschoten voor Rockmuzine, en hieronder zijn korte stukjes te vinden van de review van Joost Wijdeven:

“Op een van de warmste dagen van 2018 staat Wolfmother op het programma van het Tilburgse 013. De band bracht sinds 2016 geen nieuwe muziek uit, maar een show van Wolfmother staat altijd garant voor een stevig portie warmbloedige rock ’n roll. Als support brengt Wolfmother de Paceshifters mee. Ondanks de vakantietijd, Tilburg Kermis en de zomerse hitte is de grote zaal van 013 behoorlijk gevuld met een gemeleerd gezelschap rockliefhebbers.

Het mooiste bewaart de Paceshifters voor het einde van de show. ‘Yearning Desire’ waarin je Smashing Pumpkins en Therapy terughoort, maar vooral de passie en energie van Seb, Paul en Jesper. In het afsluitende ‘Cut ’n Run’ is vooral de dynamiek tussen de slepende, bijna rustig te noemen stukken en de uitbarstingen van gitaarriffs indrukwekkend.

Wolfmother speelt met bezieling en deze passie slaat over naar het publiek. Vanaf de eerste noot van opener ‘Victorious’ tot de laatste riff van ‘Joker And The Thief’ wordt er enthousiast meegezongen en geklapt.  Aan het einde van de reguliere set is ‘Dimension’ een van de hoogtepunten. Maar bij de toegift ‘Joker And The Thief’ gaan band en publiek helemaal los. “

De volledige review is te vinden op de website van Rockmuzine. Hieronder een aantal van mijn favoriete foto’s:

 

Steel Panther + Fozzy (3 februari 2018)

Ik heb Steel Panther al zo’n vier à vijf keer gezien en alhoewel ze weinig verrassingen brengen, stelt het voor mij nooit teleur.

De setlist heeft veel afwisseling, er zit een goede variatie tussen nieuw werk en de oude albums. Echter is het wel duidelijk dat de bezoekers het meest genieten van de nummers van het beste Steel Panther album: Feel the Steel. De zaal brult mee bij klassiekers zoals Asian HookerCommunity PropertyDeath to All But Metal en Party All Day.

Hoogtepunten van deze avond zijn Satchel die tegelijkertijd zowel de gitaar, de drums als het publiek bespeeld met zijn solo. In een paar minuten komen een hoop bekende jaren 80 riffs van Ozzy Osbourne, Metallica en The Scorpions voorbij waar het publiek uit de handen van Satchel eet. Steel Panther zou Steel Panther niet zijn zonder hun liefde voor vrouwen en tijdens 17 Girls in a Row wordt er een massa aan vrouwen op het podium uitgenodigd.

Het voorprogramma wordt deze avond gedaan door Fozzy. Ik ben normaliter geen fan van bands in dit genre, maar in dit geval vraag ik me af waarom ik nog nooit eerder van deze band heb gehoord. Fozzy zet zonder veel poespas een erg sterk optreden met zeer veel energie neer. De gitaristen springen en bewegen over het hele podium, er wordt continu contact gezocht met het publiek, alles wordt uit de kast gehaald om de temperatuur in de zaal omhoog te krijgen. De muziek van de band zit goed in elkaar en is live erg overtuigend.

Architects + While She Sleeps + Counterparts (31 januari 2018)

Als grote fan van Architects en While She Sleeps keek ik enorm uit naar deze woensdagavond in Tilburg. Twee van mijn huidige favoriete bands in mijn favoriete venue. Ik mocht de review schrijven + fotograferen voor LouderThanWords. Hieronder heb ik een korte samenvatting van de review neergezet.

De opener van de avond was Counterparts, een band die voor mij relatief onbekend was. De band speelt strak, klinkt goed, en ze sporen het publiek prima aan. Het afsluitende nummer “The Disconnect” wordt flink meegezongen door de zaal, en aan het einde van de set wordt de band getrakteerd op een goed applaus. Counterparts is naar mijn mening een perfecte opener voor deze tour.

De show van While She Sleeps voelt een beetje aan als een kopie van de show die ik een half jaar geleden heb gezien. Het voelde allemaal al heel snel bekend en voorspelbaar aan, terwijl ik deze band maar één keer eerder heb gezien. Begrijp me niet verkeerd, muzikaal gezien speelt de band vlekkeloos en goed. Het publiek geniet, bij het nummer “Four Walls” gaan alle telefoons omhoog en ziet de halve zaal eruit als een springende en crowdsurfende mensenmassa. Ik zie een interessante aankleding van het podium die ik op de festivaltour niet gezien heb. Ondanks dat de band prima speelde, heb ik het gevoel dat While She Sleeps zich wel kan verbeteren.

Dan is het tijd voor de afsluiter van de avond: Architects. Vanaf het begin tot het einde laat Architects zien waarom ze de waardige afsluiter van de avond zijn. De productie van het show is perfect aangevuld met items zoals projectie, licht en pyro. De show bestaat hoofdzakelijk uit nummers van de “Lost Forever // Lost Together” en “All Our Gods Have Abandoned Us” albums. Af en toe wordt er een stapje terug gedaan naar het Daybreaker album, en het einde van de set wordt samen met een grote knal afgesloten met de nieuwste single Doomsday. Architects heeft een uitstekende show neergezet met veel toffe visuele elementen en de band klinkte ook perfect. Als ik om me heen kijk én de verhalen van de reizigers in de trein hoor, dan heeft de band alle verwachtingen waargemaakt.

De volledige review is te vinden op de website van LouderThanWords.

Arch Enemy + Support (28 januari 2018)

Afgelopen zondagavond stond Arch Enemy op het programma. Ze zijn een van mijn muzikale jeugdhelden, en ik heb ze inmiddels al zo’n vijf keer gezien. Deze keer mocht ik ze voor het eerst fotograferen, en ook mocht ik voor het eerst in de 013 fotograferen.

In het voorprogramma stond Jinjer, een band die ik erg tof vond klinken vanwege de djenty invloeden en ook de screams van de zangeres. De overige twee supports van Wintersun en Tribulation konden mij persoonlijk muzikaal niet heel veel boeien.

Uiteindelijk was de show van Arch Enemy erg gaaf. Hun muziek bracht mij weer even terug naar vroeger, en ik was even verbaasd hoeveel gave nummers ze nog hebben. Daarnaast heb ik ook één van mijn gitaar helden van dichtbij kunnen zien: Jeff Loomis.

Al met al een erg leuke avond, en ik ben thuis gekomen met een paar gave plaatjes: