A Day To Remember (20 augustus 2019)

Het was alweer twee jaar geleden dat A Day To Remember voor het laatst in Nederland was. Dus het was wel weer tijd voor een bezoekje van de vijfmans formatie. Voor de Raisin’ Hell In The Heartland Tour was gekozen voor de Doornroosje, die overigens volledig uitverkocht was.  Er is geen voorprogramma vanavond, maar wel een uitstekende DJ. Na een lange periode van wachten is het eindelijk tijd. De band gaat van start met het nummer ‘2nd sucks’ en meteen is duidelijk dat het publiek lang heeft gewacht. Er is nog geen minuut voorbij en de eerste crowdsurfers vliegen over de hekken en er is een grootse pit. Vervolgens komt de band met ‘Better off this way’ en de hele zaal staat mee te zingen met het refrein. Het publiek heeft genoeg energie en de sfeer zit er goed in!

De avond staat vooral in het teken van de albums ‘Homesick’ en ‘What seperates me from you’, maar ook is er tijd voor een live debut van het nummer ‘Degenerates’ wat aangekondigd wordt dat het de volgende dag uitgebracht zal worden. Verder is er weinig op de show aan te merken, en gezien de hoeveelheid bandmerchandise die in de zaal rondloopt speelt de band een thuisshow. Het is één groot feest waarbij alles in het rond vliegt; gratis shirts, crowdsurfers, opblaasballen, toiletpapier, crowdsurfers die op crowsurfers staan en nog genoeg andere dingen.

Als encore wordt de set afgesloten met ‘I fit means a lot to you’ en ‘The Downfall of us al’ waarvan de intro al stiekem de hele avond gezongen van werd. A Day To Remember hoeft weinig moeite te doen, want het publiek eet uit hun handen. Alle klassiekers zijn langskomen en iedereen heeft genoten van de show.

Enter Shikari (28 maart 2019)

Enter Shikari gaat op tour en neemt mee… Wat lokaal talent, een paar landgenoten en vooral een overvolle setlist. Op 28 maart strijkt de band neer in 013 voor zijn ‘Stop the Clocks’ tour, die alweer een paar maanden bezig is. Heeft de band nog genoeg energie over om een bijna volledig gevulde 013 te laten springen? Spoiler: ja!

Stop de klokken, come and join the party, word je al nerveus? Okay, dat waren wel weer genoeg referenties, het is in ieder geval tijd voor Enter Shikari. De gewoonlijke lokroep vanuit het publiek (“And still we will be here, standing like statues”, van het nummer ‘Solidarity’) is ditmaal vervangen door de instrumentele openingstrack van meest recente album ‘The Spark’. Deze vloeit naadloos door in ‘The Sights’ en er wordt vanaf dit begin volop meegezongen en gesprongen. Kortom, de startblokken liggen meteen ver achter ons. Frontman Rou Reynolds is al bijzonder snel met zijn microfoonstand aan het slepen en zijn gewoonlijke strakke moves aan het laten zien. De vrolijke chaos, die een Shikari show altijd met zich meebrengt, is weer in volle gang. Een goed deel van de zaal is in een moshpit veranderd, de gebruikelijke klapjes bij ‘Sorry You’re Not a Winner’ overstemmen de muziek en de band geniet zichtbaar van het publiek, als ze niet zelf druk bezig zijn met een toffe show neerzetten.

 

Voor meer foto’s en de complete review check de website van Rockmuzine.

Architects + Beartooth + Polaris (12 januari 2019)

Architects zijn momenteel één van mijn favoriete bands, en ik keek er dan ook erg naar uit om deze band fotograferen voor mijn eerste keer in de AFAS live. Naast dat Architects mijn favoriet is, ben ik ook een grote luisteraar van supports Beartooth en Polaris. Drie dubbel feest dus!

Met de woorden van Jared Posch van Maxazine: “Met een gigantische hoeveelheid aan verlichting werd de show van de heren, die zonder enige hulpmiddelen al een mooi schouwspel zou zijn, getild naar een niveau waar weinig bands nog aan zullen kunnen tippen. Zoals men al kon verwachten besteedde de band ongeveer de helft van zijn set aan het meest recente wapenfeit, ‘Holy Hell’. Het geluid bulderde vanaf het podium de zaal door en zweept het publiek op om te moshen, zingen, springen of te headbangen. Een ding is zeker: Architects wist zo’n energieke set neer te zetten dat er twijfels bestaan of er dit jaar nog een metalcore band naar het land komt die dit kan evenaren. Zoals ook te verwachten, kwam de band in de toegift met zijn meest emotionele nummers, ‘Doomsday’ en ‘Gone with the Wind’, welke nog luider meegezongen dan alle voorgaande nummers bij elkaar.”

Bekijk de volledige review op de website van Maxazine.

Bury Tomorrow + 36 Crazyfists (23 november 2018)

Op vrijdagavond 23 november stond een erg gevarieerde metal package op het programma met wat oude klassiekers en opkomende bands. De Effenaar is het toneel van Crystal Lake, Cane Hill, 36 Crazyfists en headliner Bury Tomorrow. Een mooie line up voor een uiteindelijk even mooie avond.

Crystal lake laat de temperatuur meteen stijgen zodra ze van start gaan. Deze Japanse band laat mogelijk de hardste muziek van vanavond zien met hun metalcore/hardcore sound, maar dat lijken de bezoekers niet erg te vinden. Vervolgens staat Cane Hill op het podium. Met hun muziek die een beetje doet denken aan industriele metal a la Rammstein zijn ze vanavond een vreemde eend in de bijt.

36 Crazyfists gaat al wat jaren langer mee dan de overige bands, iets wat ook te zien valt aan de groep oudere fans die zich vooraan bij het podium hebben gemeld. Zodra 36 Crazyfists begint is de muzikale pret niet alleen aanwezig bij de eerste rij, maar over de gehele zaal. De band speelt een ijzersterke en strakke set met vooral materiaal van het nieuwe ‘Lanterns’ en het oude ‘A Snow Capped Romance’, waarmee ze laten zien dat ze er nog steeds toe doen in de scene.

Uiteindelijke komen we uit bij het hoofdprogramma. Deze tour van Bury Tomorrow is vooral gefocust op het nieuwste album ‘Black Flame’. De heren hebben moeite genomen voor wat extra podium aankleding en wat lampjes. De set begint meteen hard van start met het nummer ‘No Less Violent’ van ‘Black Flame’, gevolgd door het welbekende nummer ‘Earthbound’ van het gelijknamige album. De band is ijzersterk en knoerhard, en deze energie houden ze makkelijk vol door de hele set waarbij het publiek daarbij uit hun handen eet. Tegelijkertijd is ook er veel lol op het podium, de band geniet zichtbaar van deze headline tour en ze drukken meerdere keren hun dankbaarheid uit dat dit hun grootste Europese show tot nu toe ooit is.

De volledige review en meer foto’s zijn te zien op de website van Rockmuzine.

Delain (12 oktober 2018)

Delain is één van mijn favoriete bands voor langere tijd, en het is altijd erg leuk om hun te fotograferen. Op vrijdag 12 oktober stond Delain weer in de Patronaat met een erg gaaf concert.

Hier een korte samenvatting van de review van Mart Iriks:

“Geen voorprogramma vanavond, maar twee uur Delain is waar we voor gekomen zijn. En ruim over negen start het intro en staat de band op de buhne.  Charlotte straalt al vanaf de eerste noot in haar prachtige rode outfit. Direct na de opener ‘Go Away’ is het al de beurt aan het eerste nieuwe nummer ‘ Masters of Destiny ‘. Een typisch Delain nummer, de fans vinden het prachtig en de stemming zit er gelijk goed in. 

Het dak gaat er haast af bij het nummer ‘Fire with Fire’. Ook gast muzikant George Oosthoek is uitstekend bij stem in het nummer ‘Hands of Gold’ . De band vervolgt hun optreden met ‘Sleepwalkers Dream’, een nummer van hun debuut album ‘Lucidity’. Kersverse drummer Joey de Boer mag samen met gitarist Timo Somers laten horen wat zij kunnen. En dat is niet gering.”

En mijn foto’s:

De volledige review en meer foto’s zijn te lezen op de website van Rockmuzine.

In Flames + Walkways + Spoil Engine (23 augustus 2018)


De Belgische/Nederlandse band ‘Spoil Engine’ krijgt de taak om te openen op de avond, en dat is een taak die ze goed oppakken. Al bij het tweede nummer wordt er op verzoek van de band een wall of death geleverd, een goed teken dat deze band een juiste opener is dus! ‘Spoil Engine’ is al een tijd niet meer in Nederland geweest, maar ze mogen op veel reactie van het publiek rekenen. Zangeres Iris Goessens is goed bij stem en zet met haar simpele maar krachtige vertoning een erg goede performance neer. De rest van de band speelt ook zeker strak, alleen zit de muzikale mix qua gitaren niet helemaal lekker waardoor de muziek zijn definitie een beetje verliest.

Waar de mix bij de eerste band nog een niet optimaal was, is dit issue bij ‘Walkways’ verdwenen. Ook pakt ‘Walkways’ het enthousiasme wat ‘Spoil Engine’ heeft achtergelaten, en tillen ze dit nóg een stapje hoger.
De band is erg energiek op het podium, en kan ondanks zijn modernere sound op veel bewegende hoofden in het publiek rekenen. Zanger Ran Yerushalmi heeft een breed bereik aan vocals, waardoor de muziek voor iedereen wat wils heeft. Ondanks dat de band haar debuutplaat pas 5 jaar geleden heeft uitgebracht, brengen ze een erg volwassen en goede performance.

‘In Flames’ presenteert een uitgekleed podium met een megagrote “In Flames” banner. Alles is recht-toe-recht-aan waardoor alles op de performance van de band neer komt, en deze stelt niet teleur. De band is zoals vanouds strak en de “Swedish” sound staat als een huis. ‘In Flames’ heeft natuurlijk een grote discografie en deze avond hebben ze een mooie variatie aan nummers van de jaren heen gekozen, met voornamelijk nummers van de albums ‘A Sense of Purpose’, ‘Battles’, ‘Sounds of a Playground Fading’ en ‘Clayman’.

Naast de muziek is er ook de typische Zweedse humor van zanger Anders Fridén. Zo werd het publiek geteased met een drumsolo, die er uiteindelijk toch niet kwam omdat “Drum-solos are so the leadsinger can drink, but i don’t drink so no drum-solos”. Vervolgens schreeuwde het publiek om een bass-solo, waarna het publiek getrakteerd werd op een bass-solo van 3 seconden.

Hoewel de set van ‘In Flames’ erg krachtig begon, zwakte deze halverwege misschien een beetje in tijdens de rustige nummers. Echter door de respons van het publiek bleek toch wel dat ‘In Flames’ zeker nog de aandacht had.

Tegen het einde van de set waren er al meerdere mensen die vanuit de zaal om het nummer ‘Deliver Us’ schreeuwden, en deze mensen werden op hun wenken bediend toen de band opeenvolgend ‘Take This Life’ en ‘Deliver Us’ speelden. De respons van het publiek was weer helemaal terug en de set van ‘In Flames’ wordt krachtig en toepasselijk afgesloten met nummer ‘The End’.

Wolfmother + Paceshifters (26 juli 2018)

Wolfmother en Paceshifters zijn geen onbekende bands voor mij. Het is muziek die ik al jaren lang luister, dus ik keek er erg naar uit om deze twee bands te fotograferen in mijn favoriete zaal, de 013. De foto’s zijn geschoten voor Rockmuzine, en hieronder zijn korte stukjes te vinden van de review van Joost Wijdeven:

“Op een van de warmste dagen van 2018 staat Wolfmother op het programma van het Tilburgse 013. De band bracht sinds 2016 geen nieuwe muziek uit, maar een show van Wolfmother staat altijd garant voor een stevig portie warmbloedige rock ’n roll. Als support brengt Wolfmother de Paceshifters mee. Ondanks de vakantietijd, Tilburg Kermis en de zomerse hitte is de grote zaal van 013 behoorlijk gevuld met een gemeleerd gezelschap rockliefhebbers.

Het mooiste bewaart de Paceshifters voor het einde van de show. ‘Yearning Desire’ waarin je Smashing Pumpkins en Therapy terughoort, maar vooral de passie en energie van Seb, Paul en Jesper. In het afsluitende ‘Cut ’n Run’ is vooral de dynamiek tussen de slepende, bijna rustig te noemen stukken en de uitbarstingen van gitaarriffs indrukwekkend.

Wolfmother speelt met bezieling en deze passie slaat over naar het publiek. Vanaf de eerste noot van opener ‘Victorious’ tot de laatste riff van ‘Joker And The Thief’ wordt er enthousiast meegezongen en geklapt.  Aan het einde van de reguliere set is ‘Dimension’ een van de hoogtepunten. Maar bij de toegift ‘Joker And The Thief’ gaan band en publiek helemaal los. “

De volledige review is te vinden op de website van Rockmuzine. Hieronder een aantal van mijn favoriete foto’s: