Russian Circles + Brutus (17 mei 2018)

Deze avond moest ik voor het eerst de review én fotografie voor Rockmuzine verzorgen. Het was tevens ook een avond waar ik enorm naar uitkeek, omdat ik al lange tijd fan ben van de Belgische band Brutus.

De muziek van Brutus heeft een grote dynamiek, met veel elementen uit verschillende muziekstijlen. Zo is het nummer ‘Julia’ gevuld met zachte emotionele vocals van ‘Stefanie Mannaerts’, om vervolgens in een ander nummer weer afgewisseld te worden door black-metal blastbeats en uithalen van dezelfde Stefanie. Brutus bewandeld alles van hard en zacht, en neemt het publiek daar ook in mee tijdens het optreden. Het was goed om te horen dat de performance van de live-set erg trouw is aan de CD, iets wat in deze moderne tijd steeds zeldzamer is en wat getuigd van goede muzikanten op het podium. Er zijn weinig zwakheden te ontdekken tijdens het optreden.

Vervolgens wordt het podium overgedragen aan Russian Circles. Al heel snel wordt de sfeer gezet met een lichtshow die de muzikanten op het podium een bepaalde anonimiteit geeft. Er zijn geen zangmicrofoons op het podium te vinden, en het hele optreden wordt geen woord gezegd. De muziek van Russian Circles heeft uiteraard ook geen woorden nodig om begrepen te worden door het publiek. Alle nummers worden aan elkaar geweven door het geluid van instrumenten die in echo’s verzopen zijn. Het hele optreden is er weinig stilte, en dit zorgt ervoor dat het publiek ook geen moment de aandacht hoeft te verliezen. Tijdens de setlist laten gitarist Mike Sullivan en bassist Brian Cook je verschillende emoties voelen dankzij hun instrumenten en effecten. Alle muzikanten krijgen een moment om hun verhaal te vertellen, zoals ook de grooves en ritmes van drummer Dave Turncrantz. Momenten van onheil en spanning worden afgewisseld door euforie en opluchting, en dit allemaal zonder bandje die meeloopt.

Dewolff CD Release Party (4 mei 2018)

Op een zwoele vrijdagavond stond Dewolff in de grote zaal van de Paradiso. Het was voor mij tevens de eerste keer fotograferen in de Paradiso, wat toch wel de rocktempel van Nederland is.

Joost Wijdeven van Rockmuzine schrijft het volgende: “DeWolff trakteert het uitverkochte Paradiso op een ware hoogmis van de rock ’n roll. Groots, krachtig en waanzinnig muzikaal. Rockmuzine waardeerde eerder ‘Thrust’ met een 9 en constateerde dat DeWolff erin geslaagd was de energie van een liveshow op plaat te vangen. Vanavond laat DeWolff zien dat live ook de nieuwe nummers nog een extra dimensie krijgen. ”

Bekijk de volledige review van het concert op de website van Rockmuzine.

Icon For Hire + Riot Child (3 mei 2018)

Na een korte rustpauze staan er in mei weer een aantal concerten op de planning voor mij. Één daarvan is die van Icon For Hire in de Dynamo in Eindhoven.

Irene Theunissen van Louder Than Words schrijft: “Zangeres Ariel Bloomer is duidelijk in haar element op het podium en zingt de longen uit haar lijf, gitarist Shawn Jump doet zijn achternaam eer aan met hoeveel hij rondspringt en tourdrummer Ryan Seaman mag ook even genoemd worden, want die is al zijn trucjes achter de drums uit de kast aan het halen. Het publiek is intussen alles wat Bloomer beveelt op aan het volgen. Er is tijd voor wat covers, zoals Linkin Park‘s Numb en twenty one pilots‘ Stressed Out, waarbij iedereen meezingt. ”

De opener van de avond is het Zweedse duo Riot Child. Ze spelen electronic pop/rock en dit is hun eerste tour.

Check de volledige review op de website van Louder Than Words.

As It Is + WSTR + Courage My Love + Grayscale (7 maart 2018)

Na een korte rustpauze in februari staan er in maart alweer twee shows in de Dynamo in Eindhoven op de planning. Het thema voor deze maand is pop-punk, met onder andere shows van Waterparks en As It Is.

Als eerste was het woensdagavond tijd voor de show van As It Is, WSTR, Courage My love en Grayscale. Ik ben de laatste tijd steeds meer naar pop-punk aan het luisteren, dus dit sluit naar mijn mening perfect aan bij mijn muzieksmaak. As It Is heb ik in de zomer van 2017 al meegemaakt op Jera, maar destijds kende ik de muziek eigenlijk helemaal niet goed. Dus het komt goed uit dat ik deze band kan inhalen met een clubshow.

Al met al was het een uiterst vermakelijk avond. De zaal van de Dynamo zat vol met vrouwelijk jong publiek, en ik voelde me een beetje uit de toon vallen. Gelukkig is dit (in tegenstelling tot een gemiddelde hardcore show) wel ideaal om te fotograferen. Ik heb deze avond nog nooit zoveel vrouwelijke crowdsurfers gezien, en ik heb zelf ook mijn camera even aan de kant moeten leggen om mensen op te vangen. Tussen het vangen van de mensen heb ik gelukkig nog wat plaatjes kunnen schieten.

De review is samen met meer foto’s te vinden op de website van Louder Than Words.

Steel Panther + Fozzy (3 februari 2018)

Ik heb Steel Panther al zo’n vier à vijf keer gezien en alhoewel ze weinig verrassingen brengen, stelt het voor mij nooit teleur.

De setlist heeft veel afwisseling, er zit een goede variatie tussen nieuw werk en de oude albums. Echter is het wel duidelijk dat de bezoekers het meest genieten van de nummers van het beste Steel Panther album: Feel the Steel. De zaal brult mee bij klassiekers zoals Asian HookerCommunity PropertyDeath to All But Metal en Party All Day.

Hoogtepunten van deze avond zijn Satchel die tegelijkertijd zowel de gitaar, de drums als het publiek bespeeld met zijn solo. In een paar minuten komen een hoop bekende jaren 80 riffs van Ozzy Osbourne, Metallica en The Scorpions voorbij waar het publiek uit de handen van Satchel eet. Steel Panther zou Steel Panther niet zijn zonder hun liefde voor vrouwen en tijdens 17 Girls in a Row wordt er een massa aan vrouwen op het podium uitgenodigd.

Het voorprogramma wordt deze avond gedaan door Fozzy. Ik ben normaliter geen fan van bands in dit genre, maar in dit geval vraag ik me af waarom ik nog nooit eerder van deze band heb gehoord. Fozzy zet zonder veel poespas een erg sterk optreden met zeer veel energie neer. De gitaristen springen en bewegen over het hele podium, er wordt continu contact gezocht met het publiek, alles wordt uit de kast gehaald om de temperatuur in de zaal omhoog te krijgen. De muziek van de band zit goed in elkaar en is live erg overtuigend.

Architects + While She Sleeps + Counterparts (31 januari 2018)

Als grote fan van Architects en While She Sleeps keek ik enorm uit naar deze woensdagavond in Tilburg. Twee van mijn huidige favoriete bands in mijn favoriete venue. Ik mocht de review schrijven + fotograferen voor LouderThanWords. Hieronder heb ik een korte samenvatting van de review neergezet.

De opener van de avond was Counterparts, een band die voor mij relatief onbekend was. De band speelt strak, klinkt goed, en ze sporen het publiek prima aan. Het afsluitende nummer “The Disconnect” wordt flink meegezongen door de zaal, en aan het einde van de set wordt de band getrakteerd op een goed applaus. Counterparts is naar mijn mening een perfecte opener voor deze tour.

De show van While She Sleeps voelt een beetje aan als een kopie van de show die ik een half jaar geleden heb gezien. Het voelde allemaal al heel snel bekend en voorspelbaar aan, terwijl ik deze band maar één keer eerder heb gezien. Begrijp me niet verkeerd, muzikaal gezien speelt de band vlekkeloos en goed. Het publiek geniet, bij het nummer “Four Walls” gaan alle telefoons omhoog en ziet de halve zaal eruit als een springende en crowdsurfende mensenmassa. Ik zie een interessante aankleding van het podium die ik op de festivaltour niet gezien heb. Ondanks dat de band prima speelde, heb ik het gevoel dat While She Sleeps zich wel kan verbeteren.

Dan is het tijd voor de afsluiter van de avond: Architects. Vanaf het begin tot het einde laat Architects zien waarom ze de waardige afsluiter van de avond zijn. De productie van het show is perfect aangevuld met items zoals projectie, licht en pyro. De show bestaat hoofdzakelijk uit nummers van de “Lost Forever // Lost Together” en “All Our Gods Have Abandoned Us” albums. Af en toe wordt er een stapje terug gedaan naar het Daybreaker album, en het einde van de set wordt samen met een grote knal afgesloten met de nieuwste single Doomsday. Architects heeft een uitstekende show neergezet met veel toffe visuele elementen en de band klinkte ook perfect. Als ik om me heen kijk én de verhalen van de reizigers in de trein hoor, dan heeft de band alle verwachtingen waargemaakt.

De volledige review is te vinden op de website van LouderThanWords.

Arch Enemy + Support (28 januari 2018)

Afgelopen zondagavond stond Arch Enemy op het programma. Ze zijn een van mijn muzikale jeugdhelden, en ik heb ze inmiddels al zo’n vijf keer gezien. Deze keer mocht ik ze voor het eerst fotograferen, en ook mocht ik voor het eerst in de 013 fotograferen.

In het voorprogramma stond Jinjer, een band die ik erg tof vond klinken vanwege de djenty invloeden en ook de screams van de zangeres. De overige twee supports van Wintersun en Tribulation konden mij persoonlijk muzikaal niet heel veel boeien.

Uiteindelijk was de show van Arch Enemy erg gaaf. Hun muziek bracht mij weer even terug naar vroeger, en ik was even verbaasd hoeveel gave nummers ze nog hebben. Daarnaast heb ik ook één van mijn gitaar helden van dichtbij kunnen zien: Jeff Loomis.

Al met al een erg leuke avond, en ik ben thuis gekomen met een paar gave plaatjes:

 

Gloryhammer + Civil War (23 januari 2018)

Het eerste concert van 2018 heb ik weer gehad! Op maandagavond stonden de “heroic fantasy power metal” helden van Gloryhammer op het podium van de Dynamo. Het was even twijfelen of het concert doorging, omdat er een vervelende infectie in de tourbus rond ging. Een concert in Duitsland was al gecancelled, maar gelukkig kon het concert in Eindhoven gewoon doorgaan.

Ondanks dat ik niet zo bekend was met de muziek van Gloryhammer, heb ik ontzettend veel plezier gehad van deze show. De supports op deze avond waren van Civil War (ex-leden van Sabaton) en Dendera.

De live review en de rest van de fotos kun je checken bij de website van Louder Than Words.

Overzicht van 2017

Iets meer dan één jaar geleden heb ik de beslissing gemaakt om concert fotografie op te pakken, naar aanleiding van een concert van Bring Me The Horizon in de AFAS live. “Ik wil concerten fotograferen” zei ik tegen mezelf, maar ik had geen idee hoe ik daarmee moest beginnen. De oplossing kwam de volgende dag toen ik een live review (zonder foto’s) van hetzelfde concert op facebook zag. Ik ging op de website kijken, en er werd inderdaad een fotograaf gezocht. Ik ging snel al een portfolio bij elkaar rapen van mijn oude concertfoto’s verzamelen, en deze heb ik samen met een motivatiebrief verstuurd. Enige tijd later was het geregeld: ik was concertfotograaf voor Louder Than Words.

Inmiddels heb ik dankzij Louder Than Words (en een aantal andere organisaties zoals Liveguide, Walhalla Zomerfeesten en OJC Comeet) in 2017 77 bands in totaal mogen fotograferen. Hieronder heb ik van elk concert één foto verzameld en een collage gemaakt:

Northlane + Support (24 november 2017)

Northlane is één van mijn favoriete ontdekkingen van het afgelopen jaar, en ik heb dan ook enorm uitgekeken naar hun headline show in de Dynamo in Eindhoven.

Ik heb Northlane al twee keer live mogen zien én fotograferen, bijvoorbeeld op de vrijdag van Jera 2017. De avond werd geopend door Ocean Grove, een band die ik een half jaar geleden ook samen met Beartooth in de Effenaar heb gefotografeerd. De tweede band van de avond was Invent Animate, een progressieve metalcore band die mij qua muziek niet helemaal lag. De laatste support was Erra, een band die qua muziek relatief dichtbij Northlane komt en die mij met hun muziek wel kon boeien.

Hieronder een overzicht van de foto’s van Ocean Grove, Invent Animate en Erra:

Hieronder een overzicht van de foto’s van Northlane:

De live review en de rest van de fotos kun je checken bij de website van Louder Than Words.